Świat jest mały. Świat osób zainteresowanych fantastyką to już w ogóle miniatura.
Qupka Wstydu (a ściślej mówiąc jedna z osób ją tworzących) była na Coperniconie, gdzie prowadziłem prelekcję o budowaniu wiarygodnego świata fantasy. Napisała o tym ciepło, wymieniła mnie z nazwiska. Zapamiętałem to, bo nie każdy to robi, a jednak przyjemnie.
Minęło kilka miesięcy. Qupka dostała Kłamstwa Szklanych Wież i napisała recenzję. Szczerą. Taką, przy której widać, że ktoś naprawdę czytał — nie po łebkach, nie żeby być miłym, nie żeby być złośliwym. Po prostu czytał i ma coś do powiedzenia. I to jest właśnie ten rodzaj recenzji, który ceni się najbardziej. Nie laurka, nie hejtowanie dla zasięgów — uczciwa rozmowa z tekstem. Poniżej fragment.
Qupka Wstydu — fragment recenzji
(…) mieszanina powiedzeń, imion czy mentalności jest w książce dobrze wytłumaczona, a realia świata wydają się być ostatecznie przemyślaną całością, w której nic nie jest rzucone bez uzasadnienia. Tym sposobem, świat przedstawiony obfituje w wiele interesujących elementów, zaś nawet kwestia posługiwania się magią jest dobrze uregulowana prawnie.
Wątek Corvo jest według mnie najlepiej napisanym, najciekawszym i sprawiającym największą frajdę elementem książki. Jest tak głównie przez wzgląd na detektywistyczny aspekt oraz zabawne, na wskroś bezczelne, interakcje inspektora z otoczeniem. A choć lubić tego gościa jest trudno, jakoś tak bezproblemowo czuję do niego nutkę sympatii.
Pomimo wcześniej wymienionych zarzutów, ostatecznie uważam, że jest to udany debiut. Najważniejszym jest to, że książka mnie ciekawiła. Czuję autentyczną ciekawość dalszym przebiegiem historii. Na koniec nie mogę nie wspomnieć — ogromnie cenię ludzi kipiących pasją i podchodzących do swojej twórczości z szczerą chęcią rozwoju.
„czekam na kontynuację” – to zdanie, które jako autor przyjmujesz z uśmiechem i lekkim niepokojem jednocześnie. Wiem, że przy drugim tomie trzeba parę rzeczy wznieść na nowy poziom i chętnie spróbuję.