– Muchy zawsze zlatują się do gówna, a ludzie w miejsca wypadków – mruknął Corvo.

Czemu tak jest? Nie miał pojęcia, ale z doświadczenia wiedział, że krwawe tragedie przyciągają mieszkańców stolicy. Żebrak, goniec, nawet dama z dostojnym młodzieńcem: oni wszyscy i nowi widzowie dołączyli do tego spektaklu, w którym śmierć to dopiero początek.

– O co ci chodziło z tym dobrym dniem? – zapytał drepczący za nim Bramin.

– Nie musimy kręcić się jak gówno po bazarku, szukając tego taniego złodziejaszka – wyjaśnił.

Podniesionym głosem rzucił do strażnika:

– Młody! Przegnaj gapiów, zagwiżdż po kolegów i dopilnuj, żeby nikt nie wychodził z kamienicy.

Odwrócił się do Bramina.

– Zabezpiecz mieszkanie, wygląda na to, że to będzie czwarte piętro. Sądząc po konstrukcji kamienicy, to pewnie drzwi po lewej.

Młody strażnik dyszał ciężko, zerkając to na ciało, to na Corvo. W końcu zebrał się na odwagę i zapytał nieśmiało:

– A tyś co za jeden… panie?

Kucnąwszy, Corvo obserwował już wykrzywione pod dziwnym kątem plecy denata, jednak na pytanie strażnika wyprostował się i spiorunował go wzrokiem. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej okrągłą, srebrną odznakę, którą podstawił rozmówcy pod nos. Tamten odsunął się i przyjrzał prostemu symbolowi wybitemu na rewersie amuletu. Z blachy patrzył na niego profil węszącego dobermana, okolony dewizą „Jesteśmy na tropie”.

– Pies… Nocna Straż! – wyszeptał sensacyjnym tonem Dzienny. Na jego twarzy pojawił się pełen ulgi uśmiech, a z ust wyrwało się ciche westchnienie.

– …i tak oto Trismegistos użył Pieśni Stworzenia, by zapisać ludom nieskończoną mądrość w Tabula Diamanti, których wedle większości tradycji jest ponad trzydzieści sześć tysięcy ksiąg. Dokładnie trzydzieści sześć tysięcy pięćset dwadzieścia dziewięć. Zawierają formuły słów doskonale opisujących naturę rzeczy. A układając znaki w formuły, tworzymy zaklęcia. Tyle z praktyki. Wrócimy do podstaw.

„Najpierw muszę dostać stypendium, potem mogę myśleć o tym, jak wkraść się w łaski naszej uniwersyteckiej elitki”, uśmiechnął się do myśli Aramin, wyprostował i wbił pełne uwagi spojrzenie w Mistrza.

– Usystematyzujmy wiedzę o budowie różdżki. Różdżka składa się z przedróżdżcza, śródróżdżcza i zaróżdżcza – kontynuował Mistrz, chyba rozmyślnie ignorując falę śmiechów przetaczającą się przez aulę.

Aramin rozdziawił usta w przejaskrawionym zdziwieniu i spojrzał na Wrzecionkę.

– To jakieś żarty? Naprawdę opisuje nam budowę różdżki w taki sposób?

– Ciii, uważaj! Podobno żeby zdać u niego praktykę rzucania zaklęć, trzeba podyktować to słowo w słowo, tak jak on powie.

– Przecież to głupie.

– Różdżki powstają z materiałów kanalizujących i przechowujących Pranę ustrukturyzowaną w formie zaklęć czeli. Posiadacz różdżki winien trzymać ją mocno za zaróżdżcze, celując w miejsce uwolnienia czaru. Uwolnienia, nie: rzucenia, bowiem różdżki to w istocie pojemniki, w których zamykane są po wielokroć te same zaklęcia…

Głowa Aramina opadła na pulpit i strąciła ulubiony kałamarz Wrzecionki..

Chłopak wyprostował się i wyciągnął dłoń, ale nie zdążył – kałamarz wywinął fikołka i wylądował miękko na podołku dziewczyny. Wrzecionka obrzuciła kolegę zdegustowanym spojrzeniem, a Aramin zaśmiał się z zakłopotaniem i gorąco, choć szeptem, przeprosił.